Yangindan sag cikan kalpler tipki bir kor gibi hala yaniyordu. Acinin icine kusulan zehir o kadar kuvvetliydi ki, mürekkebin kabzasina doldurulmus kan ile temiz sayfaya islenen kizil kelimelerin damarlarini olusturuyordu. Yanlis bir topraga ekilmis bir cicek, topragin altinda agliyordu. Ben o cicektim, agliyordum. Zayif nabiz sesini duyuyordum.
Avuclarina dudaklarimi bastiriyorum bir adamin; onlar o adamin avuclarini öptügümü saniyorlar. Hayir, ben o avucun icindeki yasami suluyorum. Bir adam düsüyor agir cekimde dizlerinin üstüne. Bir yangin sönüyor. Koru avucluyorum. Daha cok yaniyorum.


Bir örümcek aginin üstüne yagan yagmur, dagitir miydi saatlerini o agi yapmaya harcayan örümcegin arkasina Peygamberi sakladigi mucizeyi Dagitmazdi. Beyaz bir file gibi örülmüs bir örümcek aginin icinde saklaniyordu ruhu. Disarida yagmur yagiyor, örümcek aginin kücük pencerelerinden su damlalari kayarak akiyor, zemine damliyordu.