Ieder mens wordt geboren door uit een paradijs te vallen. De baarmoeder is een paradijs. De breuk met het lichaam is Adams breuk met de hof. Dit boek volgt het spoor van die val. Wat van Onder de Dadelpalm Stroomt is een vergelijkend religieus werk dat de heilige teksten van de joodse, christelijke en islamitische tradities leest rond één enkele vraag: waarvandaan valt de mens, en waarheen keert de mens terug? Het zoekt het antwoord op drie ongerepte plaatsen. De hof van Eden. De Zamzam die opwelde in Hagars woestijn. De dadelpalm waaronder water vloeide voor Maria. Alle drie dragen dezelfde structuur: zij ontvangen, zij zetten om, zij geven door. Hier spreekt een filoloog, geen prediker. Puttend uit de Koranische filologie en de gedeelde wortels van de Abrahamitische tradities beweegt de tekst zich tussen het Hebreeuws, het Aramees, het Syrisch en het Arabisch. Hij plaatst Eva, Hagar en Maria naast elkaar door de taal van klank, verlangen en bemiddeling. Zowel Eva als Maria staan op dezelfde plaats; alleen wat zij daar doen verschilt. Het water van de buik bij Johannes, de baarmoeder die door de wond werd geopend, de drie baarmoeders van Efrem de Syriër, Jozef en Jona in de put geworpen - het zijn alle schakels van dezelfde keten. De hulp komt niet van boven. Zij komt van onder de grond, uit de stille beweging van het water, uit het binnenste van wie begraven is. Het gebed stijgt omhoog; de verlossing sijpelt van onderen. Het boek bouwt deze paradox op en laat haar niet los. Geschreven met wetenschappelijke nauwkeurigheid en toch gedragen door de adem van een vertelling, brengt dit werk Bijbelse uitleg en Koranische lezing samen door de lens van één enkele vergelijkende methode. De symboliek van de baarmoeder-als-paradijs maakt van de geboorte een theologie. Zij leest de val als een belofte. Kijk naar het water dat van onder de dadelpalm stroomt. Het paradijs is beneden.